วันอังคารที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2556

ถ้าชาตินี้ ชาติหน้ามีจริง ทำไมเราจำไม่ได้?


                    ความจริงเรื่องนี้เคยมีชาวต่างชาติคนหนึ่งกับหลวงปู่ชา ท่านสนทนากัน ในเรื่องราวของชาติก่อน ชาติหน้า มีใจความดังนี้

ชาวต่างชาติ
-ชาติหน้ามีจริงเหรอหลวงปู่ ถ้ามีจริง ช่วยพาผมไปดูหน่อย

หลวงปู่ชาตอบว่า
-แล้วโยมคิดว่าพรุ่งนี้มีจริงไหม ถ้ามีจริง พาอาตมาไปดูหน่อย

ชาวต่างชาติ
-...........?

                      ความจริงในเรื่องของชาติที่แล้ว และชาติหน้า จะมีจริงหรือไม่ คงจะอธิบายให้กันฟังได้ยาก เพราะเป็นความรู้ที่ต้องปฏิบัติแล้วรู้เอง ไม่ใช่จะบอกกันให้เชื่อได้ หรือพาไปดูได้ง่ายๆ แต่ในฐานะที่เป็นสาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงควร "ไม่ประมาท" ชาติหน้าจะมีจริงหรือไม่ ก็ไม่ทราบ แต่จะไม่หยุดทำความดี ถึงแม้ว่าชาติหน้าไม่มี ก็ตายอย่างสบายใจ เพราะช่วยทำประโยชน์แก่โลก แต่หากชาติหน้ามีจริง ก็ยิ่งสบายเลย บุญกุศลที่เคยทำมา ก็จะส่งผลทำให้มีแต่ความสุขในชาติต่อๆไป

แล้วถ้ามีจริง ทำไมถึงจำไม่ได้ล่ะ? 

               ก็ต้องเข้าใจอย่างหนึ่งว่า คนอยู่ได้เพราะสมอง และสมองเป็นเครื่องมือบันทึกจดจำข้อมูลต่างๆที่ประสบพบเจอมาทั้งชีวิต ถ้าเปรียบกับคอมพิวเตอร์ สมองก็คือหน่วยประมวลผลกลาง(CPU) แล้วสมองที่ว่านี้ก็ถูกเผาไปเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ชาติที่ผ่านมา แล้วจะให้จำอะไรได้?

                    ถ้ามีคนบอกว่า จิตใจ ต่างหาก ที่เป็นตัวจดจำ ความจริงแล้วก็เป็นเรื่องจริง ที่จิตใจก็สามารถจดจำได้ แต่หลักการทำงานของจิตใจนั้นต่างกับสมอง คือสมองนั้นจะจดจำในลักษณะของภาพ 3 มิติ คือ กว้าง ยาว สูง และความเป็นเหตุผลต่างๆแบบทางโลก แต่จิตใจ จะนำสิ่งที่สมองบันทึกมาแปลเป็นอารมณ์อีกทีหนึ่ง คือจิตใจจะจดจำแบบอารมณ์ความรู้สึก ไม่ใช่เป็นเหตุเป็นผลแบบสมอง

                    สรุปคร่าวๆก็คือ สมองจดจำและบันทึกเรื่องราวมา และ จิตใจก็บันทึกอารมณ์ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง สมองรับภาพมาจากดวงตา ทำให้สามารถรู้ว่าตอนนี้กำลังเห็นอะไร จากนั้นภาพนี้จะถูกปรุงแต่งโดยอารมณ์ของจิตใจ ทำให้รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้สวย น่ารัก เซ็กซี่ แล้วเกิดอารมณ์ทางเพศ ตามมา อย่างนี้เป็นต้น

แล้วทำไมบางคนระลึกชาติได้ ทั้งๆที่สมองก็ตายไปแล้ว?
              ความจริงแล้วการละลึกชาติได้มี 2 วิธีใหญ่ๆ คือ ฝึกทิพจักขุญาณ จนสามารถระลึกชาติได้ และ 2 มีเทวดาหรือพระช่วยสงเคราะห์ให้เห็นได้

                   อย่างในกรณีของคนที่จำเรื่องราวของชาติก่อนได้ ก็เป็นเพราะว่า เคยฝึกทิพจักขุญาณมาก่อน แล้วของเก่าก็ได้ตามมา ทำให้รู้เห็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่รู้ไม่เห็นได้ จะมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับกำลังใจเป็นสำคัญ

แล้วของเก่ามาได้อย่างไร?
              ก็เพราะการฝึกสมาธิจนได้ทิพจักขุญาณ เขาฝึกกันที่จิตใจ ไม่ได้ฝึกกันที่สมอง เมื่อตายไป มันตายเพียงร่างกาย จิตใจไม่ได้ตายไปด้วย เมื่อมาเกิดใหม่ จิตที่ถูกฝึกมาจึงมีกำลังเหลืออยู่

                  แต่ส่วนใหญ่แล้วพอเติบโตขึ้นมาก็จะลืมหมด บางคนตอนเด็กก็พอจดจำอะไรแปลกๆได้บ้างจากอารมณ์ที่มันติดจิตใจมาแต่ชาติก่อน เช่น เห็นวัดๆนี้ ก็รู้สึกว่าเคยไปมาแล้ว เห็นคนนี้ก็รู้สึกว่าเคยเจอมาก่อน เป็นต้น สุดท้ายแล้วก็ถูกโลกยุคปัจจุบันปลูกฝัง จนทำให้ลืมของเก่าไปจนหมด

                  หากใครต้องการพิสูจน์จริงๆ ว่าชาติก่อน ชาติหน้า มีจริงไหม ก็ลองฝึกสมาธิ จนเกิดญาณที่ชื่อว่า "ปุพเพนิวาสานุสติญาณ" ดูก็แล้วกัน จะรู้เห็นได้ด้วยตนเอง แต่อย่าหวังเลยว่าจะเอามาเล่าให้คนอื่นเชื่อได้ มีแต่เขาจะหาว่าคุณบ้า อย่างที่เล่าไป เรื่องธรรมะนี้ต้องรู้ด้วยตนเอง